Η διάρκεια, παρά η ένταση, μπορεί να καθορίσει την ανταπόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος στην άσκηση

Η άσκηση βοηθά να ισχυροποιήσεις το ανοσοποιητικό σύστημα σου, αλλά η πολύ άσκηση το αποδυναμώνει. Τι καθορίζει όμως το όριο αυτό; Αυτό το ερώτημα τέθηκε από μια νέα έρευνα από τον Neil Walsh και την ομάδα του, από το πανεπιστήμιο του Bangor, η οποία δημοσιεύτηκε στο Medicine & Science in Sports & Exercise.

Η σημαντική διαφορά στην νέα αυτή έρευνα είναι πως, αντίθετα με τις προηγούμενες εκατοντάδες έρευνες, η μέτρηση της διαδικασίας του ανοσοποιητικού συστήματος έγινε “in vivo”, δηλαδή εντός του οργανισμού, παρά σε δοκιμαστικούς σωλήνες και ζώα.

“Ενώ εκατοντάδες έρευνες έχουν ερευνήσει τις συνδέσεις μεταξύ της άσκησης και της διαδικασίας του ανοσοποιητικού συστήματος, σχεδόν όλες χρησιμοποίησαν τρωκτικά ή εκτιμήσεις της διαδικασίας του ανοσοποιητικού συστήματος, μετρώντας τα επίπεδα συγκεκριμένων δεικτών στο αίμα ή στο σάλιο. Αλλά το ανοσοποιητικό σύστημα είναι ένα συντονισμένο δίκτυο στο σώμα που περιλαμβάνει νευρικές και ορμονικές αντιδράσεις, έτσι ο έλεγχος της απόκρισης μερικών κυττάρων σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα δεν αποτελεί μια αξιόπιστη εκτίμηση της συμπεριφοράς του ανοσοποιητικού συστήματος”, λέει ο Walsh.

Σε μια έρευνα που δημοσιεύτηκε αυτό τον μήνα στο Medicine & Science in Sports & Exercise, ο Walsh και η ομάδα του χορήγησαν μια χημική ουσία που καλείται διφαινυλκυκλοπροπενόνη (DPCP) μέσω ενός αυτοκόλλητου στο κάτω μέρος της πλάτης, 20 λεπτά μετά από άσκηση διαφόρων εντάσεων και διάρκειας. Η DPCP είναι ένα αντιγόνο που πυροδοτεί της ανάπτυξη μια νέας απόκρισης του ανοσοποιητικού συστήματος, η δύναμη της απόκρισης μπορεί να καθοριστεί εφαρμόζοντας περισσότερη ουσία στο δέρμα, 4 εβδομάδες αργότερα και μετρώντας τα αποτελέσματα από την ερυθρότητα και την διόγκωση του δέρματος.

Χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική, οι ερευνητές σύγκριναν 30 λεπτά τρεξίματος μέτριας έντασης σε διάδρομο γυμναστικής, 30 λεπτά έντονου τρεξίματος (όπου δυσκολεύεσαι να συζητήσεις), 120 λεπτά μέτριου τρεξίματος και μια ελεγχόμενη ομάδα χωρίς τρέξιμο. Παρακάτω παραθέτουμε ένα από τα αποτελέσματα των μετρήσεων της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος: της διόγκωσης του δέρματος.

Τα συμπεράσματα ήταν προφανή και ξεκάθαρα: Η άσκηση μεγάλης διάρκειας (τρέξιμο 120 λεπτών) προκαλεί προσωρινή πτώση της διαδικασίας του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ η μικρής διάρκειας (30 λεπτά) και μεγάλης έντασης άσκηση δεν το κάνει αυτό. Πόσο πολύ όμως γενικεύεται αυτό το εύρημα; Είναι πολύ δύσκολο να απαντήσει κανείς. Για παράδειγμα, η μεγάλης διάρκειας ποδηλασία, η οποία σε γενικές γραμμές δεν ασκεί την ίδια σωματική πίεση όσο το τρέξιμο μεγάλης διάρκειας, θα είχε τα ίδια αποτελέσματα; Ποιος είναι ο ρόλος της γενικής φυσικής κατάστασης, δηλαδή αν είσαι συνηθισμένος να τρέχεις 2 ώρες κάθε σαββατοκύριακο τότε παύει να είναι πίεση αυτό; Όλες οι πτυχές της διαδικασίας του ανοσοποιητικού συστήματος ακολουθούν παρόμοια μοτίβα όπως αυτό που μετρήθηκε στην έρευνα; Η μέτριας έντασης 120 λεπτών προπόνηση είναι πιο σκληρή προπόνηση από αυτή διάρκειας 30 λεπτών υψηλής έντασης; Όλα αυτά είναι ανοιχτά ερωτήματα και σίγουρα δεν θα πρέπει να υπεραπλουστεύουμε τα μηνύματα. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα νέα προσέγγιση όμως η μελέτη της άσκησης από την πλευρά του ανοσοποιητικού συστήματος και προσφέρει τροφή για σκέψη για το ποια πρέπει να είναι η διάρκεια και η ένταση της άσκησης ώστε αυτή να επηρεάσει την ανοσοποιητική διαδικασία.

Συγγραφέας: Alex Hutchinson

Επιμέλεια και κατασκευή: Runningmagazine

Διάβασε Επίσης